μου είχε πει κάποτε ο Σ. Μ. Καστανάκης, κάτι που τώρα βλέπω ξεκάθαρα μέσα από τα μάτια της Τέχνης. Μέσα από αυτήν τη φράση, πάντοτε πλέον, τα έργα μού θυμίζουν κάτι από τη θάλασσα. Είναι το ταξίδι για δημιουργία, όπου ο καλλιτέχνης στρέφει την πλώρη της ψυχής του προς ορίζοντες ανίδωτους, συλλέγοντας μέσα από την απέραντη θάλασσα τα στοιχεία που θα συνθέσουν τη σύλληψή του. Και στο ταξίδι αυτό η περιβάλλουσα Ύλη μετουσιώνεται, αναπλάθεται και αναμορφώνει νέες προοπτικές. Η Τέχνη τιθασεύει με ευγένεια την Ύλη, την κατευθύνει σε κάτι ανώτερο, παίρνει τα μαινόμενα κύματα και τα σκληρά βράχια και τα κάνει στεριές, τα κάνει άμμο χρυσή με το μέτρο του κάλλους και της αρμονίας που ορίζει η φαντασία και η ψυχή του καλλιτέχνη.
Στα έργα της Βασιλικής Σαρρή κυρίαρχο συστατικό είναι η Ύλη· δύναμη ενοποιός και ποιητική είναι η Φαντασία. Πρωταρχικά στοιχεία που βρίσκονται στο περιβάλλον μας, αδρανοποιημένα και ακατέργαστα στην αρχική τους μορφή, ανασυντίθενται από τη δημιουργό με ποικίλους τρόπους, ζωτικοποιούνται σε μια δυναμική έκφραση και νοηματοδοτούν παραστάσεις.
Πεδίο συνεχούς προβληματισμού για τη Βασιλική είναι η Ελλάδα. Η καλλιτέχνης παρατηρεί την καθημερινότητα στην οποία παίρνει μέρος και αφουγκράζεται τη φυσιογνωμία του κάθε τόπου αναγνωρίζοντας τις παραδόσεις, τη σημασία τους και την αρχαία τους προέλευση, ενώ παράλληλα διηγείται τον σημερινό αγώνα της ανθρωπότητας παραλληλίζοντάς τον με τις περιπέτειες και τους μύθους της αρχαιότητας. Μέσα στα έργα της καταφέρνει να αποδώσει το ελληνικό στοιχείο μεταφέροντας τα υλικά της ελληνικής γης, που περισυλλέγει από κάθε της γωνιά, ακολουθώντας και πατώντας στα βήματα των προγόνων της. Ο καμβάς της είναι ένας μικρόκοσμος, στον οποίο ώχρες, χαλαζίας, σιδηροπυρίτης, άμμος, γαλαζόπετρες, ρινίσματα σιδήρου και μπρούτζου αλλά και γυαλί σε κάθε του μορφή μετενσαρκώνονται σε Νύμφες, Αετούς, Νίκες, Κήπους Εσπερίδων, Υδρογείους, Γεωγραφικές Συντεταγμένες και δημιουργούν ένα χορό από υφές, χρώματα και όγκους, από όπου αναβιώνουν ζωηρές παραστάσεις που σπονδυλώνονται βαθιά μέσα στο χρόνο με τα φυσικά τους στοιχεία.
Με έναν αξιοπρόσεκτο τρόπο η Σαρρή αναζωογονεί και διεγείρει όλες τις αισθήσεις της ανθρώπινης οντότητας. Παρατηρώντας κανείς τα έργα της, μεταφέρει τον εαυτό του στο φυσικό χώρο των μορφών που αυτά αναπαριστούν, νιώθει τον αέρα που διαπερνάει την κόμη μιας Καρυάτιδας αλλά και της ίδιας της Ευρώπης. Μυρίζει τους Φλοιούς των Δένδρων και τους Καρπούς των Εσπερίδων. Αισθάνεται το τίναγμα των οπλών των Ταύρων και του ορμητικού νερού που κυλάει στις Υδρογείους της. Μετέχει σε μια λεπτή επικοινωνία που αιχμαλωτίζει τον θεατή και του δημιουργεί μια βιωματική εμπειρία με το έργο.
Εν κατακλείδι, θα πω ότι στο έργο της Βασιλικής συναντάει κανείς ίσως τη σκέψη του Ελύτη, ο οποίος μιλώντας για την Ελλάδα έλεγε πως «αν την αποσυνθέσεις, θα δεις να σου μένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι, που σημαίνει ότι με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις». Είναι κάποια ακατάλυτα δομικά στοιχεία, λοιπόν, συνυφασμένα αδιάσπαστα με αυτόν τον τόπο, που τον χαρακτηρίζουν και εν ανάγκη τον επαναδημιουργούν από τις ρίζες του. Είναι τα άνθη που ευωδιάζουν στους αμπελώνες την άνοιξη, η ξηρή αρμύρα από το φλοίσβο της θάλασσας πάνω στις πέτρες και το χώμα το ψημένο από τον ήλιο. Όλα αυτά συνθέτουν την υλική φυσιογνωμία της Ελλάδας και μέσα από την Τέχνη της Βασιλικής Σαρρή ανάγονται σε μια πλήρη και αυθύπαρκτη παρουσία.
Ελευθερία Ηλιάδη
Ιστορικός Τέχνης – Μουσειολόγος